ışıksız kalma

aslında bu konu üzerinde çok uzun yazabilirim belki de yazarım.. bir şey söyleyemem, söylemediğim şey hakkında yargıya varmayın..
şöyle düşünüyorum.. şimdi biz doğduk hayata uyum sağlama sürecin herkes bizden ilerideydi hayata bağladılar bizi sorunsuz büyüdük yemek yedirmeyi giyinmeyi yaşamayı öğrettiler.. sonra eğitime sıra geldi herkes yine her şeyi önümüze getirdiler lise de bi ölçü yine bir başınaydık ama bir yerden sonra örnek alınacak kimse kalmadı.. bir şey olmaya başladık ama bu olacağımız şeyi daha önce düşünmemiştik görmemiştik duymamıştık.. deneyimlemesi zor olan bu şeyin k0ontrolü de zordu.. hatalar yaptık toparlamaya çalıştık bir yerelere gidiyoruz hala ama şu var eskiden yolumuz vardı yapılacaklar belliydi.. şimdi yol yok örnek alınacak kimsem yok peki ben iyi bir çoban değilsem güdemiyorsam kendimi ne olacak ? ölecek miyim ? yazık olacak? bilmediğim yerlerde bilmediğim yaşamları tadıcam da mutlu olucam ? pkei ne olacak? nasıl hatamı görücem ? neyin hata olduğuna nasıl karar vericem? ya da nasıl daha çok geliştiricem kendimi? okumam mı lazım düşünmem mi lazım yazmam mı lazım ? ışık göremiyorum ki.. tüneldeyim o kadar hızlı ki ayakta zor duruyorum.. tam kalkıyorum tuğçe vuruyor tam kalkıyorum ayşe vuruyor tam kalkıyorım serpile vuruyorum bi tane.. ben de az değilim bunca şeyin arasında hastalıklı kişiliğimi besliyorum egolarımı yetiştiriyorum.. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s